dinsdag 1 mei 2012

Michail Koezmin: Gedicht (Vertaling)

MICHAIL KOEZMIN – IK ZAG DE STAD TERUG WAAR IK BEN GEBOREN…

Ik zag de stad terug waar ik ben geboren
en mijn verre jeugd doorbracht;
ik wist
dat ik daar geen familie en vrienden meer had,
ik wist
dat daar zelfs de herinnering aan mij was verdwenen,
maar de huizen, de bochten van de straten,
de verre groene zee –
dat alles herinnerde me
aan wat niet veranderlijk was,
aan de verre dagen van mijn jeugd
en de liefde die als rook was opgetrokken.
Vreemd aan allen,
zonder geld
en zonder te weten waar ik mijn hoofd kon leggen,
kwam ik in een afgelegen wijk terecht,
waar lichten door neergelaten luiken brandden
en zang en tamboerijnen
uit de binnenkamers klonken.
Bij een dicht gordijn
stond een aardige jongen met krulhaar,
en toen ik vermoeid mijn stappen inhield,
zei hij tot mij:
‘Abba,
je lijkt de weg niet te kennen
en zonder vrienden?
Kom binnen,
alles is hier
dat een buitenlander de eenzaamheid doet vergeten,
en je zult hier vinden
een vrolijke, lichtzinnige vriendin,
rank van lichaam en met geurig haar.’
Ik draalde, met mijn gedachten elders,
en lachend sprak hij verder:
‘Als dat je niet aantrekt,
vreemdeling,
zijn hier ook andere geneugten,
niet te versmaden voor een dapper en wijs hart’.
Ik ging over de drempel en schopte mijn sandalen af
om in een huis van plezier
geen heilig zand van de woestijn te brengen.
Toen ik de portier aankeek,
zag ik dat hij bijna naakt was,
en samen liepen we door de gang
de tamboerijnen tegemoet.

Uit het Russisch vertaald door Joris van der Kade


| Eerder verschenen in: Michail Koezmin, Alexandrijnse zangen, uit het Russisch vertaald door Joris van der kade (Oegstgeest: Stichting De Lantaarn, 2002), pp. 24-25 (Kelderkast; 2).